ช่วงนี้ ชีวิต เข้าสู่โมท เหงาๆ แม้ว่างานจะยุ่ง
แต่ก้อไม่ทุกวันหนิ่ ส่วนมากจะเป็น วันจันทร์ พุธ ศุกร์
ที่จะมีงานเข้ามาจนล้นมือ--จนแบบว่ารับโทรศัพท์จนปวดหัว
บางครั้ง ก้อท้อ ท้อจนอยากจะลาไปเรียนต่อ
แต่แบบว่า---มึงบ้าหรือป่าว ยังไม่ทันพ้นโปร เลย
ประวัติคงสวยงามแน่ๆ
เลยเอาวะ--ถือว่าเป็นที่ๆอยากเข้า จะไม่ถอดจายง่ายๆ
ยังไงก้อจะสู้ให้ครบ 1 ปี
เนื่องด้วยกลัวว่าตตัวเองจะวุ่นไม่พอ ไปลงเรียนภาษาเพิ่ม
วันอังคาร ภาษาเกาหลี 17.30-20.30น.
วันพฤหัส ภาษาจีน 19.00-20.30น.
ดีนะที่ตารางมันชนกะภาษาญี่ปุ่น ไม่งั้นจะลงเล่นๆให้เครียดไปอีกหนึ่งตัว เหะๆๆๆ
ช่วงนี้โทรไปหาเพื่อนๆมันก้อไม่ค่อยจารับโทรศัพท์ บ้าละครกันเป็นแถบๆไป
จำเลยรัก---เพิ่งจะเคยดู หนังไรไม่รู้ กรี๊ดกานตลอดเรื่อง
แต่ก้อโอเค--ดีกว่าไม่มีอารายให้ดู
ช่วงนี้มีสิวขึ้น เลยต้องพยายามกินผักกะน้ำ ให้มากขึ้นอีก
สลัด สลัด สลัด
เพื่อ ความผอม ฮ่ะๆๆๆๆๆ ผลพลอยได้
วันเสาร์นี้ไปศุยน์ประชุม ฯ รับปริญาเพื่อน คนเยอะแน่ๆ
เฮ้อ...อาทิตย์ที่แล้วเนื่องด้วยไปเดิน พารากอน ไปชิม
ข้าวเม่าสด---อร่อยดี แต่แม่งแพง เลยชิมเฉยๆ
ไปบ่นให้ม๊าฟังว่าอยากกิน ม๊าพาไปตลาด ไปซื้อมา สองกระป๋อง 25 บาท
ทำได้เต็มชามเลย ---อร่อยกว่าอีก
โหะๆๆๆ กินไปซะหาย อยาก
ไม่รู้ว่าจะแ พงไปไหน
เมื่อประมาณวันจันทร์ ไปรอรถแถวๆ เซนจูรี่
รถก้อติดไฟแดงอยู่ เราก้อรอรถเมลล์กลับหอ ก้อรอไป มีวัยรุ่น แฟนกานสองคนเดินมา
แล้วรีบจะขึ้นรถเมลล์ แต่ ว่า พอดีไฟเขียวรถเมลล์รีบไป
ประตูปิดลง หนีบฝ่าเท้า ผู้หญิง ติดไปกะรถที่ค่อยๆเคลื่อนตัวไป ผู้คนต่างมองแระยังงง บวกกะตกจาย
แต่แฟนของผู้หญิงคนนั้น รีบไปบอกคนขับว่าขาติด ให้จอด
สรุปจอดแล้ววัยรุ่น คู่นั้น ก้อเดิน เซๆ ไปขึ้น BTS โครตน่ากลัวเลยอ่ะ
คิดแล้วเจ็บแทนเพื่อนๆระวังนะ ***ระวังโดนหนีบเท้า***
